top of page

Bitcointrackers en belastingen in België: wat verduidelijkt de nieuwe ruling?

2 sep
4 minuten om te lezen

Wie via een effectenrekening in bitcoin wil beleggen, kan daarvoor een beursgenoteerde tracker aankopen. De waarde van het product volgt de bitcoinkoers, terwijl de belegger zelf geen cryptomunten hoeft aan te kopen of te bewaren. Over de fiscale behandeling van dergelijke producten bestond evenwel onzekerheid. Wordt de opbrengst belast als een meerwaarde, of kan de fiscus ze als interest beschouwen?

In het kort

In een voorafgaande beslissing van 30 juni 2026 maakt de rulingdienst een onderscheid naargelang de belegger de tracker aan een derde verkoopt dan wel rechtstreeks door de uitgever laat terugkopen. Voor de gebruikelijke verkoop op de beurs biedt de beslissing duidelijkheid. Bij een rechtstreekse terugkoop roept vooral de berekening van het belastbare inkomen vragen op.

Over welke bitcointracker gaat de ruling?

De beslissing betreft een beursgenoteerd instrument dat juridisch als een schuldinstrument is gestructureerd en volledig door bitcoin wordt gedekt. Het product heeft geen vaste vervaldag, betaalt geen periodieke coupon en biedt geen kapitaalbescherming. De opbrengst hangt af van de ontwikkeling van de bitcoinkoers, rekening houdend met de productkosten.

De belegger bezit dus een financieel instrument met een vorderingsrecht tegenover de uitgever. Dat verschilt juridisch van het rechtstreeks aanhouden van bitcoin, ook wanneer de waardeontwikkeling grotendeels dezelfde is.

Die productkenmerken bepalen mee de fiscale beoordeling. De conclusies van de ruling kunnen daarom niet zonder verder onderzoek worden toegepast op alle producten die onder de benaming bitcointracker, ETP of ETN worden aangeboden.

Verkoop op de beurs: een meerwaarde, geen interest

De rulingdienst aanvaardt dat het onderzochte product geen vastrentend effect is in de zin van artikel 2, § 1, 8° WIB 92. Bij verkoop aan een derde wordt de gerealiseerde winst niet als interest aangemerkt.

Voor een Belgische particuliere belegger kan de meerwaarde daardoor onder de nieuwe meerwaardebelasting van 10% vallen, met toepassing van de vrijstellingen en berekeningsregels van dat stelsel.

Daarbij blijft vereist dat de verrichting plaatsvindt binnen het normale beheer van het privévermogen en buiten een beroepsactiviteit. De ruling spreekt zich niet uit over de vraag of een individuele belegger aan die voorwaarden voldoet. Voorafgaande beslissing nr. 2026.0259 van 30 juni 2026.

De aankoop via een effectenrekening neemt die beoordeling dus niet weg. Ook bij een beursgenoteerd product moet worden nagegaan hoe de belegger zijn vermogen beheert. Verrichtingen buiten het normale beheer kunnen als divers inkomen belastbaar zijn; voor beroepsmatige verrichtingen gelden de regels voor beroepsinkomsten.

Terugkoop door de uitgever: het surplus wordt als interest behandeld

Het onderzochte product voorziet daarnaast in een mogelijkheid tot rechtstreekse terugkoop door de uitgever, ook de emittent genoemd. De belegger levert zijn effecten in en ontvangt de bitcoin waarop zij recht geven, verminderd met de toepasselijke vergoeding.

Voor die verrichting volgt de rulingdienst een andere redenering. Het bedrag dat de belegger boven de oorspronkelijke uitgifteprijs ontvangt, wordt als interest aangemerkt. Daarop is in beginsel het tarief van 30% van toepassing.

De juridische grondslag is hier van belang. De rulingdienst beschouwt de tracker immers niet als een vastrentend effect, waardoor het bijzondere interestregime van artikel 19, § 2 WIB 92 buiten toepassing blijft. Hij steunt de kwalificatie op de algemene omschrijving van interest in artikel 19, § 1, 1° WIB 92: de opbrengst van een schuldvordering.

Dat een schuldinstrument zonder vaste coupon toch interest kan opleveren, is op zichzelf verdedigbaar. De moeilijkheid ligt vooral bij de vraag welk bedrag bij de betrokken belegger belastbaar is.

Waarom de uitgifteprijs als berekeningsbasis vragen oproept

De ruling vertrekt van het verschil tussen de terugkoopwaarde en de oorspronkelijke uitgifteprijs. Een particuliere belegger koopt zijn tracker doorgaans echter op de beurs, tegen de op dat ogenblik geldende marktprijs. Die prijs kan aanzienlijk hoger liggen.

Stel dat een tracker oorspronkelijk wordt uitgegeven tegen € 100. Een belegger koopt hem later op de beurs voor € 150 en laat hem vervolgens door de uitgever terugkopen voor een waarde van € 160.

Economisch heeft deze belegger € 10 winst gemaakt. Volgens de berekeningswijze uit de ruling zou evenwel € 60 als interest worden behandeld. Tegen een tarief van 30% resulteert dat in € 18 belasting, hoewel zijn werkelijke winst vóór kosten slechts € 10 bedraagt.

Bij een terugkoopwaarde van € 140 wordt het probleem nog duidelijker. De belegger lijdt dan een verlies van € 10 tegenover zijn aankoopprijs, terwijl er tegenover de uitgifteprijs nog steeds een positief verschil van € 40 bestaat.

Deze vereenvoudigde voorbeelden laten kosten en andere fiscale correcties buiten beschouwing. Zij illustreren wel dat de keuze voor de uitgifteprijs tot een belasting kan leiden op een waardestijging die de betrokken belegger zelf niet heeft genoten.

Daar komt een praktisch probleem bij. Trackers kunnen op verschillende tijdstippen worden uitgegeven, telkens tegen een andere waarde. Binnen dezelfde reeks zijn de effecten onderling inwisselbaar. Voor een belegger die op de beurs koopt, is daardoor niet vanzelfsprekend vast te stellen welke oorspronkelijke uitgifteprijs voor zijn effecten zou moeten worden gebruikt.

Een beursverkoop is niet hetzelfde als een rechtstreekse aflossing

Voor particuliere beleggers is de verkoop op de beurs doorgaans de gebruikelijke manier om hun positie te beëindigen. De rechtstreekse terugkoop met levering van bitcoin is een afzonderlijke mogelijkheid binnen de voorwaarden van het onderzochte product.

Dat onderscheid moet ook bij de lezing van de ruling behouden blijven. De motivering gaat uit van een terugkoop waarbij de schuld wordt afgelost. Daaruit kan niet zonder meer worden afgeleid dat iedere aankoop door de uitgever op de beurs dezelfde fiscale gevolgen heeft, bijvoorbeeld wanneer die uitgever als market maker optreedt en de effecten opnieuw verhandelt.

De concrete afwikkeling van de verrichting blijft dus relevant. Alleen vaststellen dat de uitgever de tegenpartij is, volstaat niet om alle situaties gelijk te behandelen.

Wat betekent dit voor de fiscale beoordeling van uw bitcointracker?

De ruling bevestigt voor het onderzochte product dat de winst bij verkoop aan een derde als een meerwaarde wordt behandeld. Zij biedt evenwel geen algemene garantie op een belastingtarief van 10%, noch voor alle bitcointrackers, noch voor iedere belegger.

Bij een rechtstreekse aflossing verdient vooral de berekening van het belastbare interestbedrag nader onderzoek. Daarbij moeten de productvoorwaarden, de aankoopprijs van de belegger en de door de uitgever gehanteerde uitgifteprijs worden betrokken.

Een ruling bindt de fiscale administratie bovendien tegenover de aanvrager en binnen de voorwaarden van de beslissing. Voor andere producten of afwijkende verrichtingen blijft een afzonderlijke analyse nodig.

Wie een rechtstreekse aflossing overweegt, laat daarom het best vooraf verduidelijken hoe de verrichting fiscaal wordt verwerkt. Vooral wanneer de oorspronkelijke uitgifteprijs afwijkt van de eigen aankoopprijs, kan de uiteindelijke belasting aanzienlijk verschillen van wat men op basis van de werkelijke winst verwacht.

Bronnen: voorafgaande beslissing nr. 2026.0259 van 30 juni 2026

 
 

Contact

Aeacus Lawyers staat tot uw dienst voor al uw juridische vragen. U kan met ons geheel vrijblijvend contact opnemen via het onderstaande e-mailadres of door het onderstaande formulier in te vullen. Wij komen zo spoedig mogelijk bij u terug. 

secretariaat@aeacus.tax
Senne Verholle: +32 (0)477 77 48 49
Christophe Romero: +32 (0)497 79 52 14
bottom of page